آيِههايِ بيرَمَق
نه اينــكه اين دِلِ تنگـــمْ هوايـــيِ تـو نبـــود
كه وصل، مَرهـمِ زخـمِ جدايـــــيِ تو نبـــود
تمـــــامِ هستـيِ مـن، آيـــههايِ بيرَمَقيــــست
كه در خـورِ نَفَحــــــــاتِ خداييِ تو نبــــود
نَفَس نَفَس پُـرِ عطرِ تو بــود سينــهْ ولــــي
قَفـَــس مناســـــبِ روحِ رهايـــيِ تــو نبــــود
برايِ" مــا " شـــدنِ ما ، ضميرِ"من" كُفـْــوِ
ضميرِ مُنفَـرد و تكْ هجـــاييِ " تو" نبـــود
تو مي روي كه كمي بشكَنَـد، كه آب شــود
دلي كه نـــــــذرِ تو بود و فداييِ تو نبــــود
دلي كه از تو چه پنهان، دو روزه ميپوسيد
اگــر كــه خاطـــرهيِ آشنايـــيِ تو نبــــود
غروبِ سوم تا 3 ِبامدادِ پنجمِ بهمنِ 87
خنديد به قابِ عكسِ خاليِ خودش
البته به فيگورِ خياليِ خودش
از نو كه به قابِ خاليِ خود زُل زَد
گرييد برايِ پُزِ عاليِ خودش !
22/10/87