| تبليغات | X |
گفتی برای درد و دل من غزل بگو
تا آب گردد این دل آهن غزل بگو
گفتم غزل؟! ... بُریدی و گفتی برای من
حتی اگر زبان تو اَلکَن، غزل بگو
گفتم که حال می طلبد، سوز می برد
گفتی نترس حال تو با من غزل بگو
گفتم که در فَعول و فَعَل گیر می کنیم
گفتی بگو تَتَن تَتَتَن تَن ... غزل بگو
گفتم بدون آتش عشقی نمی شود
گفتی تو برق باش به خرمن، غزل بگو
گفتم که می برد غزل از تن تمام جان
گفتی چو جان که می رود از تن غزل بگو
گفتی غزل برای پریدن بدون پر
من سنگ می شوم تو فلاخن، غزل بگو
گفتم که شرم می کنم از روی تو و تو
گفتی که شرم شامل دشمن، غزل بگو
ابری شدم به شانه ی تو سر گذاشتم
گفتی بریز واژه به دامن ... غزل بگو
گفتم مرا ببخش، تو گفتی سکوت کن
با این سکوتِ ساده ی متقن غزل بگو
دیدی غزل شتک زده از چشم های من
گفتی چراغ چشم تو روشن، غزل بگو
ایام فاطمیه خرداد 85
بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست!
ویراژ در مسیر اتوبان قشنگ نیست!
بد کرده ام غلام حلقه به گوش شما شدم؟!
آری؟!!! ... نگو .. به مرگ حسودان قشنگ نیست
آخر که گفته بنده رمانتیک نیستم؟!
این چهره ی دیکاپریومان قشنگ نیست؟!
روبان زدی به کادوی روز تولدم
تقصیر بنده چیست که روبان قشنگ نیست؟!
لج می کنی همیشه تو از بی خیالیم
آرامش مقابل توفان قشنگ نیست؟!
حالا کجا؟! نرو ... شوخی نکن ... ببین!
یک جیگر نپخته ی سوزان قشنگ نیست
رفتی؟! ... برو به سلامت ولی ... ( دَرَ نگ ) ... !!!!
... در را به چارچوب نکوبان قشنگ نیست!
سه شنبه شب 6/10/85
طواف می کنم اینجا، طواف گِردِ حَرَم
من آن کبوترم امّا شکسته بال و پرم
طواف می کنم اینجا ولی نمی دانم
منم به دور حرم یا حرم به دور سرم
پر از طلوع و غروبم، مدام می چرخم
و از اذان و اقامه همیشه بی خبرم
کجاست اول و ختم مطاف گم شده ام
چه بود نیّت احرام خویش در نظرم
یکی همیشه مرا گردِ خانه می خواند
منی که واله و حیران، همیشه در سفرم
منی که در غم هجرانِ حجرِ اسماعیل
قرین بوسه ی دندان به پاره جگرم
نچرخ دور زمانه، نچرخ چرخ زمین
شما که زنده تر از من، منی که کور و کرم
دخیل بسه ام اینجا به ناودان طلا
ببار ابر سخاوت خدای جود و کرم
نگو ز خانه برو، کوچه تنگ و تاریک است
غریب و گُنگ ترینم، که را؟! ...کجا ببرم؟!
معاشران همه رفتند من ولی بی خویش
طواف می کنم اینجا طواف گرد حرم
سه شنبه 25 شعبان 1427 28 شهریور 1385
چند قدمی کعبه
( تصحیح : چهار شنبه 27 دی 1385)
آمدی
در عهد عتیق
قبل از هبوط تمدن
با کوله باری از مهنت آدمی
روی شانه ات
و در دستت کتاب
مرهم زخم های اعصار
رفتی
و کتابت به یادگار
اما
دیری نپایید
انتشار نُسَخ اقتباسی
بدون پرداخت حق کپی رایت!
تقصیر خودت بود
که دیر آمدی
قبل از عهد جدید
قبل از هبوط تمدن
جمعه 2/10/84 23:30
جان رسیده ست مرا بر لب شعرم چه کنم؟!
گر چه این دفتر شعر از عدم شعر پر است
پایه و در به در هر شب شعرم چه کنم؟!
یک شنبه 3/10/84
ساعت 13
گشتم نبود شیخ شما هم نگرد نیست
انسان که پیشکش، پی آدم نگرد نیست
از دیو و دد ملول مشو، اینها غنیمتند
دنبال گنجِ خفته ی خاتم نگرد نیست
سعی صفا و مروه مکن گردِ شهرِ شب
حتی سرابِ چشمه ی زمزم نگرد نیست
بیهوده است چراغی که دست توست
سوئی به چشم های مصمَّم نگرد نیست
بگذار زیر خاک نگین رسالتت
آری رکاب حلقه خاتم نگرد نیست
خواهی بگرد در پی درد و بلای غم
اما پی معالجه غم نگرد نیست
انسان بساز شیخ چو انسانت آرزوست
غیر از همین نشانه محکم نگرد نیست
گفتند یافت می نشود، راست گفته اند
این نکته در سراسر عالم نگرد نیست!
شروع: اسفند 84
خاتمه: غروب 1/2/85
جا کم و عده زیاد و نفس تنگ شما
می روم تا که فضا این همه سنگین نشود
می روم دامنتان را بزدایم از خویش
تا که رسوایی این واقعه ننگین نشود
این محال است که در سوگ شما گریه کنم
آه از آن بغض اگر عقده چرکین نشود
این چنین است حنای دل من پیش شما
آری از ریزش خونم غمه رنگین نشود
حکم دادید که مرتد شده ام، می خندم
حکمتان شامل حال من بی دین نشود
گفته بودید رفاقت دو سه روز است و ما
چشم بر دوست ببندیم که بدبین نشود
این ریاکاریتان بود سرآغاز نفاق
صورت غمزده با قهقهه تزیین نشود
آری این رسم زمانه ست ولی غصه ما
کاش در هیچ کجا آیه و آیین نشود
" گله کم نیست ولی لب ز سخن خواهم بست "
تا که شکوائیه ام بیشتر از این نشود
می روم خنجر چشمان شما بر پشتم
زخم آنست که تا خاتمه تسکین نشود
چهارشنبه 10/12/84
تا جمعه 1/2/85
سهام زندگی و مرگمان معامله شد
زمین کم آمد و از آسمان معامله شد
رسید شاخص بازار نیستی به فلک
از آن زمان که بنای جهان معامله شد
هجوم غدّه ی بدخیمی از نهان پیداست
زمین حاصلمان با زمان معامله شد
شریک ها ی فراوان به نامِ نامیِ دوست
پرنده ای که به یک نردبان معامله شد
و در کشاکشِ تشییعِ دوست هم کفنش
میان ناله و آه و فقان معامله شد
خبر رسیده ز بنگاه های پخش سخن
حقوقِ حقِّه ی پخشِ اذان معامله شد
منار و مَاذنه ها چون مُشاءِ میکده بود
به حکم شرعی قصب مکان، معامله شد
و خاکِ تربتِ پاک و مقدسِ قبله
به باد هرزه ی هر سو وزان معامله شد
خرید یک جو غیرت که از قلم افتاد
صفا و صلح و تساهل، کلان معامله شد
بقای کُنده ی ضحّاک هایِ فانی و پیر
نهال نورس صدها جوان معامله شد
ندید چشم کسی چشم خیس آرش را
در آن حراج که تیر و کمان معامله شد
اگر چه غیمت خون مفت شد ولی نهراس
که نفت ـ خون نیاکان ـ گران معامله شد
نپرس خون که در شیشه شد دوباره بگو
چقدر عایدمان از فلان معامله شد
گرفت شاعرکی وام چاپ دفتر شعر
وجیزه اش سر سود و زیان معامله شد
زبان سرخ و سر سبز شاعر مردم
برای روزی یک لقمه نان معامله شد
***
به طعنه گفت رفیقی، شنیده در شب شعر
که جان شاعری از شاعران معامله شد
شنیده یا نشنیده، به عمد یا که به سهو
ردیف ناب غزل ناگهان معامله شد
غروب جمعه 25/1/85
تا غروب جمعه 1/2/85
آقا اجازه! آب ، نان، آباد، بابا
آقا اجازه! غصه، غم، فریاد، بابا
آقا اجازه! سین گمانم مثل سارا
سارا یکی از هفت سین آزاد، بابا
آقا اجازه! دست، پا، سر، بی سر و پا
دارا و خاک و خون او در باد، بابا
آقا اجازه! درس، دفتر، مشق، خودکار
در امتحان آخر خرداد، بابا
آقا اجازه! کودک همسایه می گفت
ما را کمیته بابتِ امداد ... بابا
آقا اجازه! درد، دارو، داد، بیداد
مادر کنار کوچه مان افتاد، بابا
آقا اجازه! آب، مادر، آسیابان
این آب از آن آسیاب افتاد، بابا
آقا اجازه! شین مثل شیمیایی
با زخم های سینه اش همزاد، بابا
آقا اجازه! درس باران، درس آن مرد
پس کو نشان وعده ی میعاد، بابا؟!
آقا اجازه! خواستم رازی بگویم
این بار، بار آخری، جان داد بابا
با این همه آقا اجا ... بابا اجازه!
بابای من باش هرچه بادا باد بابا
24/3/84
خواستم شعری بگویم، طبع شعرم کورشد
خواستم نظمی بسازم، واژه از من دور شد
بُعد شاعر مسلکم با بی خیالی خواب رفت
عقل لبخندی زد و اینبار هم مغرور شد !
شبی شعرم میان آب حل شد
معماهای من در خواب حل شد
و شعرم در میان چاه افتاد
که در آن چهره ی مهتاب حل شد
شکر قندی ز لب های تو افتاد
و در فنجان من بی تاب حل شد
...
1384
من خاطره ام مرا مرورم بکنید
آزاد از این خُم نمورم بکنید
من شاخه ی خشکیده درختی شاید
بازیچه ی کودکی شرورم بکنید
یا کاسه ی صبری که به دستان شما
لبریز شدم، شما صبورم بکنید
خاکستر خسته ام و خاموش، شما
با باد فرستاده و دورم بکنید
کرده ست یکی به بلخ گویا گنهی
در شوش مجازات قصورم بکنید
ای هم نفسان، فاتحه ای، خیراتی
مهمانِ یکی دو جرعه نورم بکنید
یا این که عَلَم کنید این حرف مرا
" من خاطره ام مرا مرورم بکنید "
رسول مهربانی و پیام صادقی ولی
ژبرای درد مردگان طبیب حاذقی ولی
پس از عروج مبهمت، صلیب ماند و سامری
اگرچه روی منبر صلیب ناطقی ولی
برای گوش های کر و چشم های عینکی
همان رسول مرده ای، مسیح سابقی ولی
...
جمعه 2/10/83
نالید به پای دام: یا هو، آهو
با سینه مملو از هیاهو، آهو
صیّاد نشست روی زانو، لرزید
خِجلت زده از ضامن آهو، آهو
2/10/84
جمعه
این روز ها که می گذرد درد می کشم
تصویر سیب سرخ تو را زرد می کشم
شب ها نیامده روزند و باز من
بیهوده انتظار عقب گرد می کشم
خط و نشان روز شمار زوج می شود
طبق روال باز خطی فرد می کشم
در ازدحام سایه سفت های بی شمار
من روز داغ را به شبی سرد می کشم
چیزی نمانده است ز غیرت در این دیار
یک روز چادری سر هر مرد می کشم
با این همه برای آمدنت آی خوب من
از گُرده ام هر آنچه توان کرد می کشم
18/2/84
دستم همیشه خالی اما دلم پر است
نانی نپخته ام که بنالم که آجر است
گفتم دلم پر است؟ .. نگفتم ... تو هم نپرس
آری نصیب ما به بنای فراخور است
25/2/84
طلوع آمدی و تا غروب حرف زدی
بدون وقفه ای حتی، بکوب حرف زدی
شنیدم آنچه تو گفتی ولی نفهمیدم
گناه گردن گوشم، تو خوب حرف زدی
16/10/83
23:25
من از من، از من و ما می گریزم
نه با خود بلکه تنها می گریزم
اگر مهلت بگیرم از منِ خود
همین امروز و فردا می گریزم
دی 83
پیرمان کردند جانم ... پیرمان کردند رفت
نان دنیا را نخورده، سیرمان کردند رفت
بس که جان کندیم خوی و خونمان مخلوط شد
حالت اِنزار نه تقطیرمان کردند رفت
بال و پر هامان خیالی نیست قیچی کرده اند
من نمی دانم چرا زنجیرمان کردند رفت؟
روزگار نا نجیبی هست آری نازنین
زیر این چرخ رونده زیرمان کردند رفت
ما شناگر نیستیم، دستی، غریقی، کو، کجاست؟
غرق در این خدعه و تذویرمان کردند رفت
بس که صیفی جات را زیر بغل هامان زدند
ما جوانی کرده و جوگیرمان کردند رفت
" در جوانی راست بودن شیوه پیغمبریست "
ما نکرده ادّعا ... تکفیرمان کردند رفت!
راستی گفتم جوانی آه یادم رفته بود ...
ما جوان بودیم روزی ... پیرمان کردند رفت
چهارشنبه 28/11/83
17:3۰ الی 16:30
می خواستم برایت شعری حزین بگویم
از ابتدای دردم تا واپَسین بگویم
بیتی نگفته خواندی دیوان دردم از حفظ
ماندم تو را برانم یا آفرین بگویم
بامداد شنبه
22/12/83
2:50
آهای دست فروش نگفتی فریب سیری چند؟!
و نان یک شب هر نانجیب سیری چند؟!
بپرس از خودت اما نه خوب می دانی
دو دست مانده درون دو جیب سیری چند
برای پینه و طاول مَظَنِّه ات چند است
چه مرهمی و دوایی، طبیب سیری چند؟
شکسته دل ما مال ما و لی به ضعم شما
نوای ناله ی اَمَّن یُجیب سیری چند
بگو که باز نکاود به بیستون فرهاد
که عشق و وصل و فراق و حبیب سیری چند
چه ساده از سر قبر شهید می گذرید
که خون مانده به روی صلیب سیری چند
بگو جریمه بهای توقف بیجا
به پای عاریه ی یک غریب سیری چند؟
چقدر بازیتان سرد و خالی از لطف است
تمام قیمت خون رقیب سیری چند؟
دلم گرفته ز اشعار شاعران شما
شعار و شاعر و شعر و ادیب سیری چند
ز بس که معده تان سهم سیب بلعیده ست
صد البته رفقا بوی سیب سیری چند
بپرس رهگذران را اگر به تورت خورد
نگاه خالی این بی نصیب سیری چند؟
و باز خامُشی اما دوباره می پرسم
آهای دست فروش نگفتی فریب سیری چند؟
22/2/83
بستگی دارد به تو
گرچه با من نیستی من نیز هم!
گرچه عکسم را نمی بینم درون قاب چشمانت هنوز
یا هیچ و قت
تو نمی بینی مرا
من نیز هم
من جنون دارم به تو
من جنون دارم به گرد و خاک پای رفتنت
من جنون دارم به رنگ تیره پیراهنت
من جنون دارم نگاه بی مسیرت را
ببین...
تو نیستی، اما هنوز
مانده رد چشمهایم بر زمین
پاییز 83
دلم به حال خودم سوخت باز هم امشب
و اشک پلک مرا دوخت باز هم امشب
چقدر دور خودم گیج می زدم دیدی؟
فِتادم و تَبَم اَفروخت باز هم امشب
چقدر حرف شنیدم، طلوع تا مغرب
منی که هیچ نیاموخت باز هم امشب
چقدر چرخ زدم حلقه ی جماعت را
و دست هام چه اندوخت باز هم امشب؟
چقدر نرخ دلم را شکست این بازار
دریغ سکه ای نفروخت باز هم امشب
چقدر دور شدم از تو باز هم امروز
دلم به حال خودم سوخت باز هم امشب
11/9/83
22:50
شبی خورشید پشت کوه گم شد
میان جنگل انبوه گم شد
یقین دارم که دستی بود در کار
که این پرونده مفتوح گم شد
غروب 9/10/83
جاده تهران - قزوین
باز از شب و اِنتها دلم می گیرد
وز غربت سایه ها دلم می گیرد
دلگیر که نه ... راه گلو می بندد
می بندد و از قضا دلم می گیرد
خواهم گله را به دیده بسپارم و لیک
از لُکنتِ اشک ها دلم می گیرد
شب گفت سکوت باد بی همهمه نیست
گوشم نه از این صدا دلم می گیرد
دیری ست که ماه پلک شب را نگشود
در حسرت لحظه ها دلم می گیرد
هرچند شبی ست خالی از عابرِ وَهم
لیک از خم کوچه ها دلم می گیرد
هر یک قدم از قدم که بر می دارم
صد بار از این جفا دلم می گیرد
ای کاش که چشمم دَمَکی صبر کند
از بستن پلک ها دلم می گیرد
لالایی مادرانه سوز جگر است
از ناله ی این نوا دلم می گیرد
ای شب گذران کوی او می دانید
حتی ز خدا خدا دلم می گیرد
شکواییه گویا یَد طولا دارد
از این همه ادّعا دلم می گیرد
صبح است طلوع آه را می بینم
این بار کمی رها دلم می گیرد
اردیبهشت 82
شب بود و بابا پینه بسته آمد از راه
با کفشهای خورد و خسته آمد از راه
با آن کت وارفته و آن جيب پاره
شلوار بند از وصله رسته آمد از راه
بوی عرق، زير بغل، بالای سينه
آن سينه با قلب شکسته آمد از راه
با يک بغل شرم و حيا، من در خيالم
با اسکناس دسته دسته آمد از راه
شرم از نگاه، از خواب مادر، نيمه شب
آهسته و در را نبسته آمد از راه
فهميدم از دستی که بر روی کمر داشت
گه ايستاده، گه نشسته آمد از راه
فهميدم، اما او برای ديدن ما
چون آهوی از دام جسته آمد از راه
آمد کنارم، خواب بودم، خواب ديدم
شب بود و بابا پينه بسته آمد از راه
۱۳/۳/۱۳۸۲
دل شيشه اي خود را به اشارتي شكستم
تو نيامدي و باران ته ناودان بغضم
بگرفت تا ببارد و چه حال داد دستم
چه نكرده اي تو با من كه دل از تو داغ دارد
بجز آن شبي كه در خواب … كه هيچ يادمش نيست
چه حلاوت غريبي، ز حصار بغض رستم
و هنوز دست هايم، تب و لرز دارد اما
به خدا كه با تمامي وجود خويش مستم
عطش اي عطش امان ده
خرداد 82
سه چار ساله بودم که رفت او ز خانه
کجا؟ ... به جنگ دشمن، سریع شد روانه
به خاطرم نمانده خطوط چهره ی او
چرا که بچه بودم، شبیه یک جوانه
ولی نگاه گرمش هنوز خاطرم هست
که حرف داشت با من، عمیق و زیرکانه
بمان به پیش مادر اگر که داریش دوست
چه خوب اگر بگویی سخن مودّبانه
و جای بوسه ی او که روی گونه ام ماند
چو بلبلی که بر گل نموده آشیانه
خروس خوان پدر رفت، ز مادرم شنیدم
برای بار آخر و حمله ی شبانه
شبی که که مادرم دید به خواب یک پرنده
که رفت سوی خورشید، پرید عاشقانه
پدر چو شیر نر بود، پدر بزرگ می گفت
خیال کرد صدام، خیال ابلهانه
اگر چه رفت بابا ولی بهشت زهرا
قرار ماست جمعه، قرار کودکانه
و تا غروب جمعه، من و سکوت و مادر
و یک دل شکسته، پُرِ پُر از بهانه
3/8/82