آغاز در نهايت

بال هاي آگاهي من

اقتدار پروازم ، در وسعت بلا ، در هواي طوفاني عشق تو شكست.

و باران چشم هايم را به آسمان و به دريا و به روح سبز جنگل ، سپرد.

اكنون در سينه خسته من ، جوانه هاي تمنا شكفته است.

باور نمي كردم كه در نهايت مي توان آغاز شد.

راستي اي التهاب دل انگيز !

با دل هاي شكسته و اشك هاي سرشار چه مي كني؟

چقدر مهربان به من آموختي كه پلاس كهنه رنج ها را راحت بپوشم

و راحتي را از شاخه هاي رنج هاي صميمي بچينم

وخشنودي را با زبان درد مزمزه كنم و راه بيفتم

در جنگل محبت تو ، زشتي ها و رنج ها ، زيبا روييده اند

در آسمان عنايت تو ، پرنده هاي عاجز ، به معراج اقتدار رفته اند

در درياي طوفاني فيض ، راستي چقدر آرامش گسترانيده اند

آيا در اين ضيافت سرشار

مرا تنها و خالي مي گذاري ؟

عین صاد

با رفتنت تمام دلم ناگزير رفت

آزاده بود از تو چه پنهان اسير رفت

رقصيد روي ريل قطار نبودنت

بي‌هاي و هوي و ساده ولي بي‌نظير رفت

تو رفتي و پس از تو تماميِّ ايستگاه

همراه كاروان غبار كوير رفت

آن روز نبض حادثه افتاد روي ريل

وقتي كه ردّپاي تو از اين مسير رفت

خوابيد فصل كوچ تو تقويم جيبي‌ام

آبان و دي نيامده، خرداد و تير رفت

مهتاب بعد رفتن تو پشت ابر ماند

يلدا چه زود آمد و بي تو چه دير رفت

اسفند 86

و جمعه 16/1/87

از دست مي‌دهيم لحظه به لحظه مجال را

گم كرده‌ايم ماضي و فردا و حال را

امسال هم شبيهِ تماميِّ سال‌ها

حس مي‌كنيم زمزمه‌هاي زوال را

تقديم ساحتِ تكيده‌يِ تقويم مي‌دهيم

امشب هزار و سيصد و اندي ملال را

يك عمر وصف روي تو كرديم و عاقبت

از ياد مي‌بريم نم‌نمك آن خط و خال را

نذر تو بود شور و حال جوانيِّمان ولي

اسراف مي‌كنيم لاجرم اين شور و حال را

همسايه‌ها پس از تو به غيبت نشسته‌اند

خواباند گرچه چرخ زمان، قيل و قال را

تا كي خسوف چشم تو دُردانه، ماه‌هاست

رؤيت نكرده‌ايم روشنِ ماهِ هلال را

بعد از تو راه و رسم قبيله ز ياد رفت

از بيخ كنده‌اند ريشه‌يِ رسم و روال را

گفتيم مي‌رسي برسانيِّمان؛ دريغ !

فرجامِ تلخِ اين همه محصولِ كال را

ممكن اگر نبود حادثه در پيشگاه عقل

داديم دوش عشق باور امر محال را

اما هنوز از تو چه پنهان كه ساده نيست

هي پاك كرد صورت سخت سوال را

هي سوخت در تبِ تو و هي ساخت با غمت

پروانه‌اي كه از تو گرفت اين دو بال را

با اين همه اگرچه پُريم از هجوم مرگ

تا گور مي‌بريم باور اين احتمال را

روزيِّ ما اگر چه  كه يك روز با تو است   

از كاسبان مگير لذّتِ رزق حلال را

ساعت دوباره رأسِ تفاُّل به غيب شد

اين بار مي‌زنيم به نام تو فال را

اينبار هم به شوق آمدنت صبح سال نو

تحويل مي‌دهيم لحظه‌ي تحويل سال را

29 اسفند 86

(این شعر بیشتر بدرد یه چرکنویس می خوره)

تقدیم به امام خمینی ( ره )

غروب آخر هفته، خط یک مترو                               

بلیط تک سفره، طرح مضحک مترو

و پشت همهمه ی خط قرمز اخطار                                

تراکم نفس و عزم پاتک مترو

خیال لحظه ای یک سقوط پای ترن                            

گمان کنم نگزد زره ای کک مترو

قطار می رسد و حمل می کند همه را                              

و مهر قابلگی پای مدرک مترو

صدای سایش ریل و قطار، قبل از آن                              

پیام خانم پیجر، چکاوک مترو

و پیچ و تاب ترن در دل سیاه زمین                          

و جیغ کودک گریان و سمعک مترو

و ناگهان تب ترمز، صدای خسته ی زن                            

حرم، توقف آخر و ناوک مترو

و من که می پرم از روی پله برقی ها                        

تمام دلخوشی و شوق کودک مترو

و دور می کنم از خود غبار غربی شهر                          

و دور می شوم از آن اتاقک مترو

و ثبت می شود این لحظه ها به یاد حرم                         

به نام حادثه های مبارک مترو

و باز هفته ی تکراری عبور و مرور                               

و من مسافر تنها، مترسک مترو

مترسکی که نشسته به انتظار قطار                               

غروب آخر هفته، خط یک مترو

12 و 13 خرداد  86

طواف می کنم اینجا، طواف گِردِ حَرَم  

من آن کبوترم امّا شکسته بال و پرم

طواف می کنم اینجا ولی نمی دانم     

منم به دور حرم یا حرم به دور سرم

پر از طلوع و غروبم، مدام می چرخم  

و از اذان و اقامه همیشه بی خبرم

کجاست اول و ختم مطاف گم شده ام 

چه بود نیّت احرام خویش در نظرم

یکی همیشه مرا گردِ خانه می خواند  

منی که واله و حیران، همیشه در سفرم

منی که در غم هجرانِ حجرِ اسماعیل

قرین بوسه ی دندان به پاره جگرم

نچرخ دور زمانه، نچرخ چرخ زمین

شما که زنده تر از من، منی که کور و کرم

دخیل بسه ام اینجا به ناودان طلا

ببار ابر سخاوت خدای جود و کرم

نگو ز خانه برو، کوچه تنگ و تاریک است          

غریب و گُنگ ترینم، که را؟! ...کجا ببرم؟!

معاشران همه رفتند من ولی بی خویش                  

طواف می کنم اینجا طواف گرد حرم

سه شنبه 25 شعبان 1427